Elk eind is een nieuw begin

Het gevreesde moment is gearriveerd, dit is het laatste bericht van mijn 'stage voor stage' avontuur! De tijd is voorbij gevlogen en ik heb het enorm naar mijn zin gehad en veel geleerd bij Follow Fashion. Ik zal Marlou zeker missen want ze is echt een superleuke meid, het werk zal ik ook missen want ik vond het super om artikelen te schrijven en vormgeven. En last but not least zal ik het getrippel en de lieve koppies van de hondjes missen!

En zoals ik elke week gedaan heb zal ik nu ook weer terug blikken op de gebeurtenissen van mijn stage week, en deze keer zat die vol met verkeershinder en groepsindelingen.

Dinsdag stapte ik op de bus terug naar het station in Groningen en toen knalde de bus bijna bovenop een auto die niet het geduld had om te stoppen voor haaientanden. Ik deelde zoals gewoonlijk de mensen in 2 groepen op. Groep 1 bestond uit mensen met onbegrip, groep 2.... was er niet! Op het moment dat de buschauffeur op de rem trapte waren er wat kleine verontruste reacties, direct daarna was het muisstil...  Het leek net of iedereen in shock was, maar waarschijnlijk was iedereen de automobilist stiekem in zichzelf aan het vervloeken net als mij ;)

Donderdag op de terugreis met de trein had ik een soortgelijke gebeurtenis als een paar weken terug, en ook hier kwam het groepen systeem weer naar voren. Na 10 minuten begon de machinist in rap tempo vaart te minderen. Tegelijkertijd riep hij ATP om (waarvan ik nog steeds niet weet wat het betekend)... Groep 1 las net zoals mijn buurman rustig verder in zijn boek en reageerde er verder totaal niet op, groep 2 (waar ik natuurlijk in zat) keek geschrokken om zich heen. Ik bergde zelfs mijn mobiel al op omdat ik niet wou dat die bij een plotselinge stop naar de andere kant van de coupé zou vliegen. Ik kreeg oogcontact met een meisje uit groep 2, ze had dezelfde geschrokken blik in haar ogen als mij. Nadat de trein weer meer vaart maakte en het duidelijk werd dat er niet per ongeluk iemand op het spoor was gestruikeld keken we elkaar nog even glimlachend aan alsof we gerustgesteld waren en dat op die manier aan elkaar lieten blijken. Ik ben altijd veel te nieuwsgierig wat er aan de hand is en zou nooit zoals groep 1 kunnen doen alsof mijn neus bloed, wat ik trouwens een vreemde uitspraak vindt want als je neus bloed ga je daar echt wel wat aan doen...

Terwijl vrijdag mijn laatste 'stage' dag bij Marlou zou eindigen heb ik ook weer een nieuw avontuur gecreëerd, vanaf februari ga ik 'officieel' stage lopen bij Lourens J.C! Dit is een luxe magazine met een eigentijdse bladformule over mode & wonen, het bedrijf zit in het centrum van Leeuwarden. Het is mij al duidelijk dat ik bij dit bedrijf flink zal moeten aanpoten, maar ik kan er ook enorm veel leren en daar kijk ik erg naar uit. Natuurlijk zal ik tijdens deze stage ook weer een blog bijhouden met mijn wekelijkse belevenissen, dus jullie hoeven mij maar even te missen ;) Bij deze wil ik jullie bedanken voor het volgen van mijn blog en de leuke reacties die ik erop gekregen heb! Fijne feestdagen en tot het volgende avontuur!

Hoog en droog

En mijn op één na laatste week zit er alweer op, hierna nog 1 weekje en dan is dit avontuur alweer voorbij...

De week begon met behoorlijk veel sneeuw. Ook dan krijg je twee groepen mensen, de haters en de lovers. En ik hoor bij de haters. Ik vindt het er supermooi uitzien, dat wel! Maar ik houd er absoluut niet van om met 1 km per uur te fietsen om ervoor te zorgen dat ik niet onderuit ga...
Zo wou ik dinsdag met de bus naar het station zodat ik niet het risico liep onderuit te gaan met de fiets, vervolgens sta je daar met 20 man bij de bushalte en komt je bus gewoon niet opdagen... Gelukkig heb ik de luxe dat ik thuis aan de slag kan voor 'stage', maar een half uur in de kou wachten daar wordt ik echt niet vrolijk van!

Als ik met de trein naar Groningen ga zie ik altijd veel om me heen gebeuren, en wat me vooral opvalt is hoe de mensen sprinten om hun aansluiting te halen. De mannen rennen vooral met het bovenlichaam naar voren om snelheid te maken, en de vrouwen rennen met het bovenlichaam rechtop en een tasje in de hand dat alle kanten op slingert. En dan ga je je toch afvragen hoe het komt dat de mannen het slimmer aanpakken... Zou het zijn omdat de vrouwen denken dat als de chauffeur ze om het hoekje ziet komen rennen ze toch wel even wachten, of omdat hun partner wel vooruit rent om de chauffeur te laten wachten, of zouden de hoge hakken er wat mee te maken hebben... Het blijft een raadsel ;)

Optellen en aftellen

En de 3e week stage zit er alweer op. Het klinkt misschien nog niet zo lang maar de tijd vliegt voorbij! En ik vermaak me er nog steeds prima dus ik vind het jammer dat ik nu ook al kan beginnen met aftellen... Vrijdag 21 december is mijn laatste 'onofficiële stage' dag want daarna begint de kerstvakantie, dus nog maar 2 weekjes! Waarschijnlijk zal ik in de vakantie stiekem ook nog wel wat doen als Marlou het vraagt, want ik wil er eigenlijk nog niet mee stoppen!

Toen ik maandag bij stage kwam moest Marlou even een uurtje op haar buurjongetje passen, en toen besefte ik ook pas hoe enorm veel aandacht een kind nodig heeft! Ik ben meer dan een uur bezig geweest met een artikel waar ik normaal 30 minuten over doe. Het buurjongetje vond kabels bere-interessant, kwam erachter dat je met hondenbakjes veel lawaai kunt maken en begon te huilen als hij geen aandacht kreeg. Toen hij werd opgehaald waren Marlou en ik het helemaal met elkaar ééns, nog maar een tijdje geen kinderen ;)

Trust your guts

En alweer de 2e week “stage”. Vorige week moest ik natuurlijk even wennen aan het bedrijf, de omgeving, Marlou, de hondjes, etc. Maar het viel me op hoe makkelijk ik er na het weekend weer instapte, alsof ik nooit anders gedaan heb. Lekker artikelen schrijven en vormgeven, aan mijn plekje bij de tafel zitten, af en toe de vrolijk voorbij huppelende hondjes aaien, kletsen met Marlou over van alles en nog wat. Ik voel me hier op mijn plek, en dat bevestigd voor mij dat ik inderdaad de goede keus gemaakt heb om dit nu te doen. “Trust your guts” gaat voor mij dus zeker op :)



Deze week heb ik gedeeltelijk bij Marlou en thuis gewerkt. Dinsdag zijn we voor de verandering bij de Coffee Company gaan zitten en hebben we onder het genot van een kop koffie/bakje munt thee verder gewerkt. Ik merkte vooral op wat het met je doet als je in een andere omgeving zit, het geeft nieuwe impulsen. Af en toe zit je even naar buiten te staren omdat er weer een groep scholieren met croissantjes van de AH voorbij komt lopen, en daarna ga je weer vrolijk verder met het schrijven en vormgeven van je artikel. Ik vond het zeker fijn werken.


Had ik vorige week op mijn allereerste dag al een uur vertraging naar huis, gaf het automatische omroepstemmetje in de trein begin deze week ineens een totaal andere route aan. Het was erg interessant om te zien dat de mensen toen in twee groepen werden verdeeld. Groep nummer één keek geschrokken om zich heen en was in de war, groep nummer twee had dit al eerder meegemaakt en wist dat het verkeerde bandje afgespeeld werd en zat te glimlachen. Helaas zat ik zelf bij groep één, ik wist toch echt zeker dat er op het grote bord bij het perron “Leeuwarden” stond, en alsnog twijfelde ik aan mezelf. Gelukkig zat er een vrouw naast me uit groep twee. Ze zag mijn blik en zonder wat te vragen vertelde ze mij dat dit niet de eerste keer was en het gewoon de trein naar Leeuwarden was. Door dit “incident” werd mij duidelijk hoe snel je aan dingen gewend raakt en als er onverwacht een verandering optreed je direct aan jezelf begint te twijfelen. Niet aan de omgeving, maar aan jezelf. 
Vroeger was ik super onzeker, dankzij mijn passie voor dansen ben ik hier gelukkig overheen gestapt. Door telkens nieuwe doelen te stellen, mijn angst onder ogen te zien, deze met beide handen vast te grijpen en te overwinnen bewijs ik mezelf telkens weer dat dat onzekere meisje tot het verleden behoort. Daarom was het wel even schrikken dat door een verkeerd afgespeeld bandje ineens weer een stukje van dat onzekere meisje tevoorschijn kwam. Ik heb hier nog een paar uur over na zitten denken en ik heb ondertussen weer vriendschap gesloten met dit onzekere meisje uit het verleden, we hebben een deal gesloten dat ze van mij heel af en toe om het hoekje mag komen kijken. Want als je 24/7 superzelfverzekerd bent veranderd dat snel in arrogant, dat ben ik niet en wil ik niet zijn of worden. Hierdoor blijf ik wie ik ben, en word ik wie ik word.
Dus bij deze wil ik Arriva bedanken voor het mogelijk maken van deze levensles, wie had dat gedacht... ;)

Stage op de Sanne manier

Ja je leest het goed, ik loop stage! Maar dan wel op de Sanne manier ;)

Wat vooraf ging;
Ik was lekker bezig met mijn projecten op school en was alvast op zoek naar een leuke stage voor februari. Toen kwam ik bij de website Followfashion.nl terecht, een gave website waar artikelen en blogs over o.a. fashion worden geplaatst. Ze zochten per direct naar een stagiair.

Het was nog maar november, ik zat middenin mijn minor periode, dus stage lopen was niet echt handig. Maar tijdens het gesprek met eigenaresse Marlou voelde ik dat dit was wat ik op dit moment moest en wou doen, en als ik de laatste tijd iets geleerd heb is het wel dat ik naar mijn gevoel moet luisteren en mijn hart moet volgen.

Na veel mailcontact met de stage coördinator van school kon het nog niet officieel goedgekeurd worden, maar ik wou super graag bij Marlou aan de slag, dus ben ik zonder goedkeuring begonnen op maandag 19 november.

Ik heb nu mijn eerste week erop zitten en ik vind het super! Ik mag de hele dag artikelen schrijven en vormgeven over mode, trends, nieuwtjes etc. Ook heb ik veel leermomenten.
Ik was hiervoor al met mijn blog 'same planet, my world' begonnen, ik schreef over dingen die ik leuk vond maar heb nooit feedback gekregen over mijn schrijfstijl. Van Marlou krijg ik goede en duidelijke feedback over mijn schrijfstijl en wat ik kan verbeteren. Daarnaast moet ook alles in Wordpress geplaatst worden zodat het op de website komt, ik had al eerder een poging gedaan om met het programma overweg te kunnen maar dat is me toen niet gelukt, dankzij mijn 'stage' bij Marlou kan ik dat nu wel. Wordpress is een zeer uitgebreid programma dus daar zal ik jullie verder niet mee vervelen, maar er komt veel meer bij kijken dan je zou denken. Kwa vormgeving heeft ze een vaste huisstijl maar krijg ik alsnog genoeg ruimte om mijn eigen ding te doen, en als daar positief op gereageerd word is dat natuurlijk superfijn :)

De 'stage' die ik nu bij Marlou loop is omgezet naar een project, dat betekend dat ik een soort 'nep' stage loop tot het eind van dit semester en ik daar mijn punten mee kan halen. In februari begin ik dan ergens anders met mijn 'officiële' stage. Dit vind ik persoonlijk toch wel fijn omdat ik op die manier nog veel meer bij zal leren en stiekem 2 stages mag lopen.

Tijdens mijn 'stage' bij Follow Fashion plaats ik hier wekelijks mijn belevenissen, en maak ik een photo diary zodat er ook wat plaatjes te zien zijn ;)
Veel van mijn artikelen staan al op followfashion.nl en followfamous.nl, mijn naam staat bij het artikel. Neem maar eens een kijkje!