Trust your guts

En alweer de 2e week “stage”. Vorige week moest ik natuurlijk even wennen aan het bedrijf, de omgeving, Marlou, de hondjes, etc. Maar het viel me op hoe makkelijk ik er na het weekend weer instapte, alsof ik nooit anders gedaan heb. Lekker artikelen schrijven en vormgeven, aan mijn plekje bij de tafel zitten, af en toe de vrolijk voorbij huppelende hondjes aaien, kletsen met Marlou over van alles en nog wat. Ik voel me hier op mijn plek, en dat bevestigd voor mij dat ik inderdaad de goede keus gemaakt heb om dit nu te doen. “Trust your guts” gaat voor mij dus zeker op :)



Deze week heb ik gedeeltelijk bij Marlou en thuis gewerkt. Dinsdag zijn we voor de verandering bij de Coffee Company gaan zitten en hebben we onder het genot van een kop koffie/bakje munt thee verder gewerkt. Ik merkte vooral op wat het met je doet als je in een andere omgeving zit, het geeft nieuwe impulsen. Af en toe zit je even naar buiten te staren omdat er weer een groep scholieren met croissantjes van de AH voorbij komt lopen, en daarna ga je weer vrolijk verder met het schrijven en vormgeven van je artikel. Ik vond het zeker fijn werken.


Had ik vorige week op mijn allereerste dag al een uur vertraging naar huis, gaf het automatische omroepstemmetje in de trein begin deze week ineens een totaal andere route aan. Het was erg interessant om te zien dat de mensen toen in twee groepen werden verdeeld. Groep nummer één keek geschrokken om zich heen en was in de war, groep nummer twee had dit al eerder meegemaakt en wist dat het verkeerde bandje afgespeeld werd en zat te glimlachen. Helaas zat ik zelf bij groep één, ik wist toch echt zeker dat er op het grote bord bij het perron “Leeuwarden” stond, en alsnog twijfelde ik aan mezelf. Gelukkig zat er een vrouw naast me uit groep twee. Ze zag mijn blik en zonder wat te vragen vertelde ze mij dat dit niet de eerste keer was en het gewoon de trein naar Leeuwarden was. Door dit “incident” werd mij duidelijk hoe snel je aan dingen gewend raakt en als er onverwacht een verandering optreed je direct aan jezelf begint te twijfelen. Niet aan de omgeving, maar aan jezelf. 
Vroeger was ik super onzeker, dankzij mijn passie voor dansen ben ik hier gelukkig overheen gestapt. Door telkens nieuwe doelen te stellen, mijn angst onder ogen te zien, deze met beide handen vast te grijpen en te overwinnen bewijs ik mezelf telkens weer dat dat onzekere meisje tot het verleden behoort. Daarom was het wel even schrikken dat door een verkeerd afgespeeld bandje ineens weer een stukje van dat onzekere meisje tevoorschijn kwam. Ik heb hier nog een paar uur over na zitten denken en ik heb ondertussen weer vriendschap gesloten met dit onzekere meisje uit het verleden, we hebben een deal gesloten dat ze van mij heel af en toe om het hoekje mag komen kijken. Want als je 24/7 superzelfverzekerd bent veranderd dat snel in arrogant, dat ben ik niet en wil ik niet zijn of worden. Hierdoor blijf ik wie ik ben, en word ik wie ik word.
Dus bij deze wil ik Arriva bedanken voor het mogelijk maken van deze levensles, wie had dat gedacht... ;)